SP Psychologia Kliniczna

Absolwent Studiów Podyplomowych w zakresie specjalizacji w Psychologii Klinicznej uzyskuje świadectwo ukończenia studiów podyplomowych potwierdzające uzyskanie określonych w programie efektów uczenia się oraz wymaganej liczby punktów ECTS.
Program studiów obejmuje zagadnienia związane z diagnostyką, rozumieniem i metodami pracy terapeutycznej na każdym poziomie rozwoju człowieka (dzieci, młodzież, dorośli), dostosowanymi do potrzeb i możliwości zarówno osób zdrowych, jak z różnymi chorobami psychicznymi i somatycznymi oraz problemami klinicznymi.
Szczególną szansę stwarza to, iż absolwent uzyskuje nie tylko przygotowanie teoretyczne, ale i praktyczne w zakresie samodzielnego stawiania klinicznej diagnozy psychologicznej; wskazywania i planowania postepowania terapeutycznego i/lub rehabilitacyjnego w zakresie wyznaczonym psychologiczną diagnozą pacjenta; stosowania psychologicznych metod leczenia, metod rehabilitacji; wydawania zaświadczeń, opinii i orzeczeń psychologicznych oraz projektowania, prowadzenia i ewaluacji programów profilaktyki i promocji zdrowia psychicznego. Ponadto absolwent specjalizacji będzie uprawniony do udzielania konsultacji psychologicznych, wystawiania specjalistycznych zaświadczeń, opinii i orzeczeń, konsultacji w zakresie zdrowia publicznego i polityki społecznej oraz edukacji personelu medycznego.
W zależności od wybranej ścieżki kształcenia specjalizacyjnego szczegółowego absolwent uzyska także dodatkowe kompetencje szczegółowe:

1. PSYCHOLOGIA KLINICZNA ZABURZEŃ PSYCHICZNYCH:

• samodzielna praca diagnostyczno-terapeutyczna z osobami doświadczającymi zaburzeń psychicznych i uzależnień
• wydawanie zaświadczeń, opinii i orzeczeń
• projektowanie, prowadzenie i ewaluacja programów promocji zdrowia psychicznego i profilaktyki zaburzeń psychicznych i uzależnień
• praca badawcza w dziedzinie psychologii klinicznej zaburzeń psychicznych

2. PSYCHOLOGIA KLINICZNA CHORÓB SOMATYCZNYCH:

• samodzielne diagnozowanie w oparciu o metody psychologiczne czynników psychologicznych w etiologii choroby somatycznej
• samodzielna praca diagnostyczno-terapeutyczna z chorującymi somatycznie
• samodzielne planowanie strategii postępowania psychologicznego ukierunkowanego na redukcję czynników ryzyka choroby somatycznej
• projektowanie, prowadzenie i ewaluacja programów promocji zdrowia psychicznego i profilaktyki zaburzeń psychicznych u chorych somatycznie
• praca badawcza w dziedzinie psychologii klinicznej chorób somatycznych

3. NEUROPSYCHOLOGIA KLINICZNA:

• samodzielna praca diagnostyczno-terapeutyczna w zakresie neuropsychologii
• samodzielne diagnozowanie w oparciu o metody psychologiczne czynników psychologicznych w etiologii chorób układu nerwowego
• prowadzenie diagnozy, pomocy i terapii psychologicznej w chorobach układu nerwowego
• samodzielne planowanie strategii postępowania psychologicznego ukierunkowanego na redukcję czynników ryzyka chorób układu nerwowego.
• projektowanie, prowadzenie i ewaluacja programów promocji zdrowia psychicznego i profilaktyki zaburzeń psychicznych u chorych somatycznie.
• prowadzenie oddziaływań rehabilitacyjnych w zaburzeniach spowodowanych chorobami układu nerwowego
• praca badawcza w dziedzinie neuropsychologii klinicznej

4. PSYCHOLOGIA KLINICZNA DZIECI I MŁODZIEŻY:

• samodzielna praca diagnostyczno-terapeutyczna z dziećmi i młodzieżą, z uwzględnieniem kontekstu rodzinnego i środowiskowego
• samodzielne diagnozowanie w oparciu o metody psychologiczne czynników psychologicznych w etiologii chorób i zaburzeń okresu dzieciństwa i dorastania
• wydawanie zaświadczeń, opinii i orzeczeń
• samodzielne planowanie strategii postępowania psychologicznego ukierunkowanego na redukcję czynników ryzyka zaburzeń dziecięcych
• projektowanie, prowadzenie i ewaluacja programów promocji zdrowia psychicznego i profilaktyki zaburzeń okresu dzieciństwa i dorastania
• praca badawcza w dziedzinie psychologii klinicznej dzieci i młodzieży